العبد محمد تقی بهجت:
حرفهای عادی علی (علیهالسلام) حکمت است. علی (علیهالسلام) و معاویه هر دو در قوس هستند، یکی متصاعد [بالا رونده] و دیگری متسافل [پست گردنده]، و هر دو در حرکتند، یکی «إِلَی الرفیقِ الأعْلی»، و دیگری «إِلَی النارِ الهاوِیةِ».
اعمال علی (علیهالسلام) و اعمال دشمنانش در معرفی هر کدام به تقوا و عدمش کافی است!
در محضر بهجت،ج٣، ص١۴٧
امام حسین (علیه السلام)، هنگامی که به ایشان گفته شد: ای فرزند پیامبر خدا! چگونه صبح کردی؟
فرمودند : صبح کردم، در حالی که پروردگارم بر فراز من و آتش، جلوی من است و مرگ، مرا میجوید و حساب، مرا احاطه کرده است و من، در گروِ عمل خویشم.
نه آنچه دوست دارم، مییابم و نه میتوانم آنچه را ناخوش دارم، از خود برانم.
کارها به دست غیرِ من است.
اگر بخواهد، عذابم میکند و اگر بخواهد، از من درمی گذرد. پس کدام فقیر، فقیرتر از من است؟
الأمالی للصدوق: ص ۷۰۷ ح ۹۷۱ و من لا یحضره الفقیه: ج ۴ ص ۴۰۴ ح ۵۸۷۳
حضرت آیتالله بهجت:
مرحوم شیخ انصاری با آن همه درس و بحث و تألیف، هر روز زیارت عاشورا ، زیارت جامعه و یک جزء قرآن میخواند. گویا علت عقبماندگی ما، ترک مستحبات است.
رحمت واسعه ، ویراست سوم، ص٣۵٠
مراقب افكارت باش،كه گفتارت ميشود
مراقب گفتارت باش،كه رفتارت ميشود
مراقب رفتارت باش،كه عادتت ميشود
مراقب عادتت باش،كه شخصيتت ميشود
مراقب شخصيتت باش كه سرنوشتت ميشود
“امام علی علیه السلام”
